Er búin að vera voðalega drusluleg undanfarið og þess vegna ekki haft mig í að blogga.  Ég hef verið með höfuðverk og hrikalega illa í augunum á hverjum degi, alveg ferlega pirrandi.  Samt hef á mætt í vinnuna á hverjum degi og náttúrulega hangið eins og drusla þar.  Sem betur fer er búið að vera mjög rólegt þessa vikuna, framkvæmdastjórinn á ráðstefnu í Finnlandi og notalegt hjá okkur á meðan.  Ég hef haft tíma til þess að klára ýmis verkefni og svo stolist í að læra svolítið í vinnunni.  Ég er samt voðalega mikið dottin úr stuði og þarf einhvers vegin að koma mér í gírinn aftur.  Nú er ég að vinna í tveimur hópverkefnum og þá eru vinnubrögðin einhvern veginn allt öðruvísi, það segir sig sjálft.  Við erum komin vel á veg með annað verkefnið en ekki byrjaðar á hinu þannig að nú þarf að bretta upp ermarnar því við eigum að kynna það á lotunni 22. – 24. nóv.  Síðan er starfsmannaferð hjá AFLi helgina 17. – 19. nóv sem setur svolítið strik í reikninginn því ekki læri ég mikið á meðan.  Svo þarf að skila einu stóru verkefni viku fyrir jól og fara í eitt próf.  Mikið verður gott þegar þessi önn er búin - mér finnst þetta búið að vera býsna strembið en það bjargar miklu að námið er alls ekki leiðinlegt.

Ég er búin að vera býsna dugleg að hreyfa mig undanfarið, hef farið í badmintonið tvisvar í viku og svo erum við Sóley mjög duglegar að fara í sund á kvöldin.  Mér finnst í rauninni ótrúlegt að hún skuli alltaf vera til í sund því nú er sundkennslan í fullum gangi og fara krakkarnir þá í sund á hverjum degi.  Svo er hún í fótbolta tvisvar á viku en er samt alltaf til í sund með mömmu sinni.  Það er alveg ferlega notalegt að fara í sund í myrkrinu og ég tala nú ekki um að hanga svo lengi í pottinum og í sánunni á eftir.  Ég hef líka verið að spá í mataræðið aftur eftir nokkurra mánaða sukk í sumar og haust.

löt að skrifa blogg.  Ákvað þess vegna til að friða samviskuna að henda inn nokkrum línum áður en ég fer heim úr vinnunni.  Ég er nýbúin að vera í tveggja dag fríi til þess að læra og nú verð ég að hrósa sjálfri mér og segja að ég var alveg hrikalega dugleg.  Ég horfði á þá fyrirlestra sem ég átti eftir, lauk við stóra ritgerð og eitt þokkalega stórt verkefni.  Í því verkefni var hún Vala mín viðfangsefnið en verkefnið fólst í því að finna einhvern ungling með vandamál, taka í þrjú viðtöl og gera svo náms og vinnuáætlun fyrir viðkomandi.  Það var ekkert auðvelt að finna vandamál hjá Völu en okkur tókst þó í sameiningu að finna eitthvað út en hún hélt samvisku-samlega dagbók fyrir móður sína í tvær vikur og svaraði stórum spurningalista.  Út frá því og smá skáldskap til viðbótar tókst mér að gera verkefnið.

Í dag hefur snjóað og rignt til skiptis, mér sýnist snjórinn ekki ætla að festast í þetta skiptið sem er nú bara fínt því ég þarf að skreppa í Neskaupstað á morgun og fara yfir Oddskarðið hræðilega.  Ég og samnemandi minn þar ætlum að fara að vinna saman að hópverkefnum sem eru framundan.  Nú þarf maður að byrja á einhverjum allt öðrum vinnubrögðum í hópvinnunni, ég veit eiginlega ekki hvort er betra að vinna einn eða með öðrum, það verður gaman að sjá hvernig það kemur út.  Við erum að fara að vinna verkefni um kenningu og völdum okkur raunveruleikakenningu Glassers sem er vel að merkja mjög spennandi þó ég sé nú ekki alveg sammála því sem þar kemur fram.  Kenningin hans felur í sér í stuttu máli að maður velji sér allt sjálfur í lífinu og öll vanlíðan felist í slæmu sambandi við aðra.  Mjög spennandi allt saman og verður gaman að leggjast yfir þetta.  Hitt hópverkefnið sem við erum að vinna að felst í því að gera námsáætlun fyrir hóp af fólki og við völdum okkur að vinna með hóp sem er í Landnemaskólanum en það er skipulagt nám fyrir erlenda íbúa á Íslandi sem hafa töluverða færni í íslensku.  Þetta er líka mjög forvitnilegt finnst mér þar sem ég er nú alltaf stöðugt í samskiptum við þann hóp.  Eftir mánuð verður síðan lota í Rvk og síðan taka við verkefnaskil í desember en sem betur fer er bara eitt próf sem ég þarf að fara í.

Um síðustu helgi lögðum við, ásamt hinum í matarklúbbnum “Út út skápnum” land undir fót og fórum á hótel Bláfell á Breiðdalsvík og gistum þar eina nótt.  Við komum þangað seinni part laugardags, tókum rúnt um pleisið en sáum ekki hræðu á ferli fyrir utan eina konu sem var að bera út Moggann.  Það var reyndar fullt út að dyrum á villibráðarhlað-borðinu þannig að einhverjir búa nú þarna, það er alveg ljóst.  Maturinn var auðvitað dýrðlegur en alls ekki fyrir grænmetisætur því þarna var boðið upp á hreindýr, lunda, dádýr, kengúru, lamb, gæs, grafna lúðu og lax og örugglega eitthvað fleira.  Allt var þetta jafngott en ég held að heitreykti lundinn hafi staðið upp úr.  Síðan var ball á eftir öllu saman með hljómsveitinni Alsheimer frá Hafnarfirði.  Hljómsveitin var mjög áhugaverð en í henni voru sex ungir strákar sem spiluðu á öll möguleg og ómöguleg hljóðfæri.  Þeir voru flestir með sítt og mikið hár, sumir með fléttur en allir voðalega snyrtilega í jakkafötum og hvítum skyrtum og með bindi.  Tónlistin sem þeir fluttu var líka býsna sérstök en mest var um gömul íslensk dægurlög, salsa, sígaunatónlist ofl.  Semsagt býsna skemmtilega samsuða.  Við gamla fólkið í matarklúbbnum dönsuðum auðvitað eins og vitleysingar fram á rauða nótt og voru menn mis þreyttir daginn eftir.  Hótelið á Breiðdalsvík kom á óvart en þar er allt hreint og fínt og herbergin alveg stórfín.  Við vorum svo komin heim um hádegið á sunnudaginn en ég þurfti síðan að leysa af sem meðhjálpari í messu.  Manni fannst nú býsna gott að leggjast svo á koddann um kvöldið, það verð ég að viðurkenna.

Það er alltaf ágætt að mæta í vinnuna á mánudögum eftir góða helgi. Síðasta vika var einhvern veginn alveg ómöguleg hjá mér, það er vonandi að þessi verði betri. Samt er ég illa haldin af hálsbólgu og kvefi og þarf að reyna að hrista það úr mér með einhverjum ráðum. Ég skellti mér í sund á laugardaginn sem var nú kannski ekkert sniðugt en það var verulega gaman að synda í svo miklu roki að það var beinlínis öldugangur í lauginni. Í gær var svo yndislegt veður og ég dreif mig í gluggaþvott utan á öllu húsinu í tilefni af því. Í dag er svo allt í einu kominn vetur og nú þarf að fara að huga að nagladekkjum undir bílinn. Það versta sem ég lendi í að gera er að keyra í hálku á sumardekkjum þannig að ég held að það sé ekkert því til fyrirstöðu að skella sér á naglana og það sem fyrst.

Eins og ég sagði hér að ofan var síðasta vika voðalega erfið. Ég hef verið í vondu skapi og ferlega pirruð, finnst ekkert ganga í náminu og hef allt í einu lítinn áhuga. Skýringin er kannski fólgin í því að ég er að gera fyrsta stóra verkefnið og fyrsta álvöru verkefnið getum við sagt. Ég hef einhvern veginn ekki getað einbeitt mér almennilega að verkefnavinnunni og finnst verkið óskaplega erfitt. Nú verð ég að rífa mig upp úr þessum aumingjaskap og bretta upp ermar. Svo er ég reyndar búin að fá einkunn fyrir fyrsta verkefnið mitt sem ég var bara nokkuð sæl með.

Einhver leiðinda slæmska herjar á mig þessa dagana og ég hélt ekki haus í vinnunni í gær.  Mér fannst eins og öll þyngsli heimsins hvíldu á mér í gær, alveg frá því ég opnaði augun um morguninn.  Ég hugsaði með mér að ég myndi örugglega hressast eftir mína fjóra kaffibolla sem tilheyra morgnunum en svo varð ekki.  Ég sat með hangandi haus við skrifborðið mitt og ákvað að biðja um leyfi til að fá að fara heim um hádegin en komst svo ekki af stað fyrr en kl. 14.00.  Einmitt þegar ég var að fara út úr dyrunum kom einn af fasta kúnnunum mínum sem þurfti aldeilis að ausa út skálum reiði sinnar.  Það hefur svo sem marg oft skeð áður og ég tek það fram að við eigum alltaf rólegt og gott samtal, svona þegar maðurinn er búinn að ná sér niður.  Hann er heldur ekki að skamma mig persónulega heldur beinast skammirnar að fyrirtækinu sem hann vinnur við.  Það eiginlega þyrmdi yfir mig við þennan reiðilestur og mikið var ég fegin þegar ég lokst komst af stað heim á leið.  Þegar heim var komið lagðist ég undir sæng og svar í þrjá tíma.  Ég var samt eins og kramaraumingi þegar ég vaknaði en náði að læra aðeins í gærkvöldi og ljúka við verkefni sem ég skilaði í dag.

Ég er undir álögum hvað varðar skil á Uglinni í HÍ.  Þannig er að við eigum að skila verkefnunum okkar í möppu sem merkt er mér á ákveðnu svæði en möppuna á enginn að geta skoðað nema ég og kennarinn.  Þegar ég svo skilaði fyrsta verkefninu mínu sá ég ekki betur en allir gætu skoðað það og síðan komu skilaboð frá kennaranum um að þessu yrði kippt í liðinn.  Í morgun þegar ég skilaði verkefni nr. 2 í þessu fagi þá sá ég ekki betur en að nákvæmlega það sama gerðist aftur.  Nú geta því allir lesið það verkefni líka.  Ekki það að mér sé ekki sama en þetta er alveg með ólíkindum.  Málið er líka það að ég hef aldrei séð verkefni frá öðrum nemendum þó mín séu sýnileg öllum í faginu.  Ég setti athugasemd inn á umræðuvefinn um þetta og þarf líklega að senda línu til kennarans út af þessu til þess að þetta verði lagað fyrir alvöru.

Ég var mætt út á Reykjavíkurflugvöll fyrir kl.7.30  í morgun.  Ég var hrikalega þreytt eitthvað og svar alla leiðina austur, rumskaði bara einu sinni við hroturnar í sjálfri mér.  Þá gaut ég augunum á litla Kínverjann sem sat við hliðina á mér en sem betur lét hann sem ekkert væri þannig að ég hélt bara áfram að sofa.  Ég tók svo rútuna á Reyðarfjörð og mætti í vinnuna um kl. 10 ekkert sérstaklega hress og kát.  Það er minn akkilesarhæll að geta hvergi sofið vel nema í mínu eigin rúmi þannig að ég kem alltaf dauðþreytt heim úr mínum Reykjavíkurferðum þó ekki hafi væst um mig hjá Kristínu og Þorra.

Námskeiðið sem ég var á gær fjallaði um erlent vinnuafl á Íslandi og var mjög forvitnilegt.  Við hjá AFLi fengum hrós fyrir okkar starf í tengslum við þjónustu við útlendinga á Austurlandi og var gaman að heyra það.  Ég er eiginlega of þreytt til þess að skrifa nokkuð meira um þetta í bili þó hægt væri að skrifa langt mál um svarta atvinnu- starfsemi á Íslandi og það lið sem svindlar á erlendum starfsmönnum. 

Gott að klára verkefni og senda.  Ég semsagt er loksins búin með tvö fyrstu verkefnin í náminu og er bara nokkuð ánægð með mig.  Svo á auðvitað eftir að koma í ljós hvernig kennararnir líta á þau, það er ómögulegt að segja nokkuð um það.  Ég hef verið að stelast stundum til að læra í vinnunni (ég vona að yfirmaður minn lesi ekki bloggið) en það gengur ekki vel því það er búið að vera svo mikið að gera.  Mikið hringt og margir koma á hverjum degi. Sérstaklega hafa Pólverjarnir verið duglegir að koma, ekki bara frá Bechtel heldur líka frá öðrum fyrirtækjum því þeir eru hér út um allt.  Í næstu viku fer ég á námskeið í Rvk hjá Mími um erlent vinnuafl á Íslandi og það verður örugglega fínt.  Í þessari viku fór ég á málþing á Egilsstöðum um málefni útlendinga á Austurlandi og það var býsna fróðlegt þó ekki kæmi mikið þar fram sem maður vissi ekki áður.  Það eru fyrst og fremst sveitarfélögun sem eru ekki að standa sig þegar útlendingar flytja hingað.  Það eru engir kynningarbæklingar til fyrir fólk til þess að stíga fyrst skrefin og þetta fólk fær fá svör á bæjarskrifstofunum. 

Ég tel að við hjá AFLi höfum staðið okkur býsna vel varðandi þjónustu við útlendinga á svæðinu enda er skrifstofa stéttarfélagsins oft einn af fyrstu stöðunum sem fólkið leitar til.  Undanfarnar vikur hafa margoft komið upp dæmi um það að útlendingar sem eru hér að vinna, eru ekki komnir með dvalarleyfi og þar af leiðandi ekki kennitölu og skattkort og enginn veit hvernig er með tryggingar fyrir þá.  Eftir að dvalarleyfið hefur verið afgreitt ( á að taka ekki meir en 20 daga) sem tekur oft 2 - 3 mánuði þá byrja að telja 6 mánuðirnir sem það tekur að komast inn í íslenska sjúkratryggingakerfið.  Margir af þessum mönnum eru þá ekki með neina sjúkratryggingu því það er ekki alltaf sem þeir koma með tryggingu frá heimalandinu.  Svo vitum við minnst um aðstæður þessara manna, hvernig þeir búa, fæðið sem þeir fá osfrv.  Svo er það mesta vandamálið að yfirleitt vilja þeir alls ekki að haft sé samband við vinnuveitandann til þess að afla upplýsinga því þeir eru svo hræddir við að missa starfið.

Vikan hefur semsagt verið mjög annasöm og lítið gert annað en að vinna og læra og sofa.  Framundan er svo töfaldur badmíntontími í kvöld, ég verð örugglega hálf dauð á eftir.  Þetta eru svo miklar hörkukonur sem ég er með í hóp að í kvöld dugði ekkert annað en tvöfaldur skammtur en þetta er ekkert sérstaklega hentugt þegar maður hefur setið á rassinum alla vikuna og ekkert hreyft sig.  Sjáum hvað setur.

Gleymdi einu.  Nú er byrjað að fylla upp í Hálslón svo það var gleðidagur hér hjá okkur í gær enda flögguðu margir.  Austfirðingar hrista almennt hausinn yfir síðustu mótmælaöldunni og við botnum bara ekki í hvað er í gangi.  Það er greinilegt að það er himinn og haf sem skilur á milli í skoðunum flestra okkar og svo þeirra sem hæst hafa til að mótmæla framkvæmdunum.  Kannski eru við svona svakalega eigingjörn hér á Austurlandi og hugsum bara um eigin hag því lífskjörin okkar hafa breyst og munu breytast svo stórkostlega til batnaðar . Þess vegna getum við ekki annað en verið sammála því að fara út í þessar framkvæmdir.  Mér finnst margir af þeim sem eru að hafa hátt og eru á móti þessum framkvæmdum tala á þann veg að hér fjölgi einungis störfum vegna starfanna 400 sem verða í álverinu en gleyma á sama tíma margföldunaráhrifunum hér á  gervöllu svæðinu. 

Búin að fara á göngu og ekki eins geðvond og áðan.  Málið er þessi óvissa um sjálfan sig þegar maður er að vinna í verkefnum og efast sífellt um að maður sé nú að gera nógu vel.  Ég lendi alltaf í þessu ef þarf að skila einhverjum texta að þá finnst mér aldrei að ég sé að gera nógu vel og þetta getur valdið ferlegri vanlíðan.  Ég ákvað að salta verkefnið sem ég er langt komin með til morguns og stelast til þess að kíkja á það í fyrra málið í vinnunni.  Hér heima get ég ekki prentað út í augnablikinu og það er stundum betra að hafa skrifaðan texta fyrir framan sig.   Þessi niðurrifsstarfsemi á eigin verkum er alveg ferleg og ekki til þess að auðvelda manni í náminu.  Kannski er þetta angi af einhverri fullkomnunaráráttu sem mér finnst svolítið undarlegt því ég get líka verið kærulaust og “ruslað” af verkefnum ef út í það er farið.  Stundum fer ég meira að segja fram úr mér t.d. er varðar ýmislegt í vinnunni.

Verkefnið sem ég er að leggja loka hönd er í viðtalstækni en þá þurfti ég að taka viðtal við ráðþega (heitir ekki lengur skjólstæðingur) og greina það síðan eftir öllum kúnstarinnar reglum.  Ég fékk unga stúlku til þess að vera ráðþega og tók síðan viðtal við hana sem síðan reyndist vera ansi stutt miðað við það sem við áttum að leggja upp með.  Síðan var að skrifa allt viðtalið niður og greina allar spurningar ráðgjafans og auk þess skrifa ítarlega greinargerð um hvernig til tókst.  Ég var nokkuð ánægð með viðtalið og fannst mér ganga nokkuð vel að finna allar þær tegundir af spurningum sem átti að nota.   Ég ákvað því að taka sénsinn og taka ekki annað viðtal sem hefði þá orðið lengra enda hefði það líka verið hálfgert svindl.  Mér fannst einhvern veginn líka ómögulegt að taka annað viðtal og bæta við hitt því við höfðum rætt vandamálið til þrautar. 

Annars hef ég verið býsna dugleg að lesa námsbækurnar og það sem meira er það er alls ekki leiðinlegt.  Mér finnst mjög gaman að lesa um sjálfskoðun og hvernig það er nauðsynlegt að þekkja sjálfan sig til þrautar er ætlunin er að hjálpa öðrum.  Svo er spurningin, til hvers vill maður hjálpa öðrum?  Er það til þess að manni líði sjálfum betur?  Nú þarf maður allt í einu að fara að hugsa:  Af hverju fór ég í þetta nám?  Það er ekki auðvelt að svara þessu í fáum orðum.  Eins og ég sagði áðan þá hafði aldrei hvarflað að mér áður en ég fór í þetta nám að það skipti máli hvernig ég sem persóna er, hvað ég hef upplifað, hvaða skoðanir ég hef, fordóma osfrv.  Allt sem hefur mótað mig skiptir máli í samskiptum við aðra.  Þetta finnst mér alveg stórmerkileg uppgötvun sem er svo auðvitað algjörlega rökrétt.  Næsta verkefni okkar í viðtalstækninni á að fjalla um þetta og verður spennandi að henda sér út í það.

Annars hefur helgin verið góð, mér finnast helgarnar alltaf besti tími vikunnar og best er þegar ekkert er planað.  Vala og Brynja voru heima um helgina en eru nú farnar aftur upp í menntaskóla.  Sóley hefur verið mikið úti að leika og nú er nýjasta æðið fótbolti sem er grimmt stundaður á pallinum fyrir framan húsið.  Búið er að kaupa alvöru fótbolta handa barninu og eru hún og vinkonur hennar nú öllum stundum að sparka á milli sem væri allt í lagi ef ekki væri fyrir hávaðann sem fylgir þessum leik.  Sóley fer á fótboltaæfingar tvisvar í viku og hefur allt í einu fengið þennar rosalega áhuga.  Ég hef nokkrum sinni séð yngstu krakkana á æfingum og það er alveg ferlega gaman að fylgjast með þeim.  Einhver sagði við mig að Sóley væri mjög efnileg og yrði örugglega best í fótbolta af þeim systrum!  Ég hef ekkert vit á málinu en það er bara fínt ef svo er, þetta er allavega fín hreyfing fyrir krakkana.

er svona erfitt að taka á móti hrósi?  Mér var þvílíkt hrósað í gær fyrir vel unnin störf að ég vissi ekki hvert ég ætti að fara.  Málið var það að hingað komu í heimsókn fulltrúar Starfsgreinasambandsins og ASÍ til þess að skoða framkvæmdirnar hér í Reyðarfirðinum.  Við fórum í mjög skemmtilega skoðunarferð um byggingarsvæðið og var gaman að sjá hversu þetta hefur allt vaxað að umfangi síðustu vikurnar enda framkvæmdirnar rúmlega hálfnaðar.  Síðan var farið í FTV og aðstæður þar skoðaðar og ég segi bara enn og aftur, þetta er eins og besta lúxus hótel.  Við skoðuðum mötuneytið og þar sem við vorum á ferðinni seinni part dags sáum við hvað boðið var upp á í kvöldmat.  Það var semsagt forréttahlaðborð með úrvali rétta og síðan var boðið upp á eitthvað þrennt í aðalrétt, nautasteik, saltfisk í orlýdeigi og eitthvað eitt enn sem ég man ekki hvað var.  Auk þess var þarna gríðarlega stór sallatbar sem innihélt allt sem hugurinn girnist og gríðarlegt magn ávaxta.  Þá er boðið upp á eftirréttahlaðborð, alls kyns tertur og bökur og 17 tegundir af ís eru í boði.  Pæliði í því......  Það er eitt sem víst er að ekki fær maður svona fínt heima hjá sér.  Eftir þessa heimsókn var farið í Safnaðarheimilið en við Sibba vorum fyrr um daginn búnar að kaupa þvílíkt með kaffinu sem var eins gott því allir voru vel svangir eftir heimsóknina í mötuneytið.

Fulltrúi Alcoa kom á staðinn og fór yfir allan ferilinn við bygginguna, mannaráðningar ofl.  Síðan sagði ég frá  starfinu mínu frá því ég byrjaði í mars 2005 og hvernig tekist hefur að byggja það upp á einu og hálfu ári.  Í upphafi þurftum við að glíma við mikla tortryggni frá yfirmönnum Bechtel en það hefur svo sannarlega breyst og erum við alltaf höfð með í ráðum ef á þarf að halda.  Ég tel að við höfum getað byggt upp gagnkvæmt traust og það er auðvitað það sem málið snýst um í verkalýðsbaráttunni.  Mér var semsagt hrósað í hástert fyrir það hversu vel hefur til tekist enda get ég líka sagt að ég hef alltaf gert mitt besta.  Framkvæmdastjórinn minn lét þess getið að ég nyti mikillar virðingar meðal toppanna hjá Bechtel og auðvitað er ég ánægð að heyra það. 

Þegar líða fór að kvöldmat fór hópurinn upp í Egilsstaði og bauð mér reyndar með í veislu á Gistiheimilinu sem ég þáði ekki þar sem ég var alveg uppgefin eftir daginn.  Mín beið líka að ganga frá í Safnaðarheimilinu en sem betur fer losnaði ég við að vaska upp, gat samið við húsvörðinn um það.  Skreiddist svo heim og lenti í himneskum fiskirétti hjá Frissa og hreyfði mig svo ekki úr sófanum það sem eftir var kvölds.

Hvað haldiði að hafi svo beðið mín í vinnunni í morgun?  Nema tölvupóstur frá lögfræðingi AFLs sem er að taka fyrir mál fyrir okkur en ég hef verið að safna gögnum og upplýsingum um málið fyrir hana.  Hún hrósaði mér semsagt fyrir vönduð vinnubrögð þannig að í dag er bara býsna létt yfir mér.  Kannski getur maður lært að taka við hrósi og verið ánægður með sig ef nægilega mikið er hrósað??

Ég fór hamförum í tiltektinni heima hjá mér um helgina enda veitti nú ekki af þar sem lítið hafði verið gert á þeim vettvangi í hálfan mánuð. Veðrið var alveg rosalega gott á laugardaginn og við mæðgur vorum að fara í sund þegar í ljós kom að laugin var lokuð vegna bæjarhátíðarinnar og vígslunnar á nýja fjölnota íþróttahúsinu á Reyðarfirði. Þar átti einnig að bjóða nýjan bæjarstjóra velkominn til starfa. Mér líst alveg svakalega vel á hana Helgu og tel að það verði sveitarfélaginu til framdráttar að fá konu í þetta starf. Við náttúrulega nenntum ekki að fara á hátíðina og ég notaði tímann til þess að læra. Það er svolítið sérstakt að vera kominn aftur í nám og finnast maður alltaf þurfa að vera að lesa eitthvað og svo þarf að fara að huga að verkefnum sem þarf að skila í byrjun október.

Á laugardagskvöldið hittumst við í saumaklúbbnum, borðuðum góðan mat og spiluðum Sequence fram á rauða nótt. Eftir miðnættið vorum við orðnar svo hressar að við skelltum okkur í heita pottinn hjá Ingu og sátum þar góða stund enda veðrið alveg frábært. Eftir þessa törn svaf ég nú fram að hádegi en þá fórum við mæðgur í áður planaða sundferð. Restin af deginum fór í að lesa um sambandið á milli ráðgjafa og ráðþega, mjög skemmtileg og áhugaverð lesning sem ég ætla að blogga meira um seinna.

Maður verður latur þegar rignir. Ég hef setið geyspandi í vinnunni í dag þó ekki sé ég eins illa haldin af harðsperrum og í gær. Það var líka einkennilegt að þær versnuðu eftir því sem leið á daginn þannig að í gærkvöldi var ég orðin að kramaraumingja og skreið snemma inn í rúm. Ég sleppti náttúrulega ekki Bráðavaktinni sem mér finnst þó heldur hafa dalað í gegnum árin, Mannamein sem er í kvöld er miklu blóðugri og hressilegri. Ég hef meira að segja heyrt að yngri systir mín sé álíka aðdáandi og ég hvað varðar þann sjónvarpsþátt. Maður situr bara með öndina í hálsinum yfir öllum fæðingunum í þáttunum, hvort sem um er að ræða hefðbundnar eða keisara. Ég er ekki viss um að karlpeningur þessa lands fylgist með þessum þáttum en þetta höfðar afskaplega vel til okkar kvenna, sérstaklega okkar sem erum hættar að eiga börn.

Í fyrradag lenti ég í því að steinn lenti í framrúðinni á bílnum hjá mér á leiðinni heim frá Reyðarfirði þannig að sprunga kom í hana. Verið er að verið að leggja nýja klæðningu á veginn og vegurinn er mjög grófur. Þrátt fyrir að ég lúsist á 50 km hraða alla leiðina eru ekki allir sem fara eftir því því ég mætti bíl á miklum hraða sem sendi stein í rúðuna á mínum bíl. Í gær keyrði ég fram hjá slysi en þá hafði bíll farið fimm veltur út af veginum beint fyrir ofan álverið og held ég að þeir fjórir unglingar sem í honum voru geti þakkað fyrir að hafa ekki slasast alvarlega miðað við ástand bílsins. Í morgun var svo sprungið á bílnum þegar Frissi ætlaði í sitt daglega sund kl. 6.30 (hálf sjö, pæliði í því!!!) þannig að hann fór í að skipta um dekk og kom svo inn til þess að skipta um alklæðnað eins og hundur á sundi. Ég get margt en ég get ekki skipt um dekk og mundi aldrei gera það ef ég lenti í þeim aðstæðum, ég mundi bara bíða eftir næsta karlmanni. Eins tek ég ekki bensín og hef lent í vandræðum þar sem nú eru eiginlega alls staðar sjálfsafgreiðslustöðvar þar sem ekki er gert ráð fyrir konum sem dæla ekki bensíni á bíla. Yfirleitt aumkar starfsfólkið á sjoppunum sig yfir mig. Nema hvað, ég fór með dekkið í viðgerð á og næ væntanlega í það á eftir. Ég er viss um að þessi grófa klæðning á veginum hefur orðið til þess að það sprakk hjá mér og það er spurning hvað verður næst. ‘Eg ætla bara að halda mínum 50 km hámarkshraða og lúsast yfir á Eskifjörð á eftir þannig að ég lendi ekki í neinum vandræðum.

Botnlaus vinna þessa dagana.  Ég var að hugsa hvort ég gæti eitthvað stolist í glósur og lestrarefni síðustu viku í vinnunni en sé nú að það er næsta vonlaust enda á maður ekki að vera að læra í vinnunni.  Alls konar mál koma upp á borðið þessa dagana, enn eru vandamál varðandi samkomulag ASÍ og SA og hækkun taxta um 15 þús á mánuði því sum fyrirtæki ætla sér ekki að greiða þetta.   Þá erum við alltaf að fá fyrirspurnir vegna lágmarklauna en svo virðist sem fyrirtæki séu stundum að borga undir lágmarkslaunum og gera sér ekki grein fyrir þeirri hækkun sem einmitt fylgdi samkomulaginu frá því 1. júlí í sumar.  Svo er samkomulagið svo skelfilega illa orðað að það þarf að lesa það hundrað sinnum til þess að reyna að finna hugsanlega merkingu á útærslu á samningum.

Ég hef líka verið í óða önn að skipuleggja heimsókn Iðnaðar og mannvirkjasviðs hingað í næstu viku en þeir ( ég reikna ekki með mörgum konum) ætla að skoða hér mannvirki og starfsmannabúðir á þriðjudag og Kárahnjúka á miðvikudag.  Ég þarf að fylgja þeim í heimsókn út á svæði og fá fulltrúa Alcoa til að segja frá yfir kaffi og meðlæti á eftir.  Sjálf þarf ég líka að segja frá mínu starfi frá upphafi framkvæmdanna.  Stór hópur frá Einingu Iðju kemur einnig frá Akureyri í næstu viku.  Pólverjarnir mínir eru alltaf jafn iðnir við að sækja um fæðingarorlof feðra þannig að ég get orðið fyllt út umsóknareyðublaðið blindandi enda kann ég það orðið utanbókar.  Ég hef nú þegar skotið því að TR að snúa þessu eyðublaði á pólsku eða a.m.k. á ensku en fengið litlar undirtektir.  Þeir hafa þó samþykkt að hin ýmsu vottorð séu á pólsku og ég álít það þeirra vandamál að lesa úr þeim.  Sjálf er ég orðin býsna góð í að finna út hvað er hvað án þess að skilja orðin.

Á eftir er fyrsti badmíntontími vetrarins og verður gaman að sjá hvort maður verður ekki að drepast úr harðsperrum á morgun.  Ég er búin að vera alveg ótrúlega löt við að hreyfa mig og það eina sem ég nenni helst að gera er að sitja og prjóna enda er ég ferlega þreytt og kenni hreyfingarleysinu fyrst og fremst um.  Hvað varðar prjónaskapinn þá er ég að klára útprjónaða peysu á Sóleyju og hún er alveg rosalega falleg þó ég segi sjálf frá.  Þegar ég er búin með hana ætla ég að prjóna á mig norska útprjónaða, hneppta peysu en þá hef ég von um að verkið endist eitthvað.  Ég hef nefnilega tekið eftir því að ég er ótrulega fljót að prjóna og þar sem Sóley á orðið lager af útprjónuðum peysum verð ég að fara að prjóna á mig í staðinn.  Svo má heldur ekki gleyma því að fara að læra en ég er enn að setja mig í stellingar fyrir það.

í gömlu rútínuna sem er gott.  Það var mjög gaman í skólanum í síðustu viku þó að við værum undir býsna miklu álagi þar sem við vorum í skólanum frá kl. 8 á morgnana og langleiðina til kl. 18 á daginn.  Maður var svona nokkurn veginn eins og undin tuska eftir törnina en þetta var allt svo skemmtilegt að það bætti það upp. Samnemendur mínir voru frábærir og kennararnir ekki síðri þannig að þetta lofar góðu.  Nú er ég að reyna að koma skipulagi á verkefnavinnuna framundan og ég er eiginlega bara spennt að bretta upp ermarnar og byrja.  Við erum 20 í náminu, 19 konur og einn ungur strákur sem leið bara vel held ég innan um okkur kerlingarnar. 

Á föstudaginn ætlaði ég að fljúga norður til Akureyrar seinni partinn en þá var ófært svo við tók bið fyrir framan textavarpið hjá Kristínu og Þorra.  Kl 18 átti svo að fljúga þannig að ég tætti út á völl en þá átti ég auðvitað ekki far með fyrstu vélunum heldur þurfti ég að hanga og bíða í tvo klukkutíma þangið til röðin kom að mér.  Sem betur fer hafði ég keypt mér kryfjubækur í Bóksölunni í viðbót við allar námsbækurnar þannig að ég gat setið og lesið um verulegan hrylling á meðan ég beið.  Um kl. 20 flaug ég svo loksins norður í boing 757, það mátti ekki minna vera en að splæsa undir mig og aðra farþega til Akureyra almennilegri þotu.  Það voru semsagt ca. 10 flugfreyjur sem stjönuðu við okkur í 25 mínútna fluginu til Akureyrar, þ.e. buðu upp á vatnssopa því enginn var tíminn til þess að fá sér kaffi.  Flugvélin fór upp og flaug síðan í um það bil fimm mínútur þangað til hún fór að lækka sig aftur.

Við vorum í íbúð frá KÍ á Akureyri sem var nú svona og svona.  Það fór þó ágætlega um okkur en auk mín, Frissa, Völu og Sóleyjar voru þau Þórhallur, Valgerður og Elma með okkur.  Um kvöldið sátum við fullorðna fólkið fram eftir og spiluðum vist, það var fínt að rifja þar upp gamla takta.  Á laugardeginum fórum við fyrst í búðir og svo á skauta þar sem ég sýndi gamla takta en ég tók þó eftir því að Sóley fer bráðum að ná mér því hún er alltaf að æfa sig á línuskautum og er bara býsna góða á skautum.  Við fengum okkur Brynjuís og skelltum okkur í sund og þar eyddum við stelpurnar löngum tíma í sólbaði því veðrið var alveg einstakt.  Um kvöldið var farið út að borða á Greifanum og síðan sátum við og spiluðum Sequence fram eftir kvöldi en það lærðum við að spila á Spáni. Það er einfalt en samt mjög skemmtilegt og spennandi spil sem allir geta spilað.  Við komum svo heim um miðjan dag í gær og tók Jasmín afar vel á móti okkur enda saknaði hún eigandanna, aðallega þó Frissa sem gefur henni mat.  Það var þvílík blíða hjá okkur og notalegt að sitja úti þegar búið var að taka upp út töskunum og setja í nokkrar þvottavélar.  Vonandi helst þessi blíða eitthvað lengur, það er eins og það sé komið aftur sumar.......

hef ég oft hugsað um það hversu gott væri að kunna, þó ekki væri nema pínulítið í pólsku.  Ég fór á fund í þorpinu í gær en þar hittum við Sverrir um 200 Pólverja sem höfðu nú ýmislegt til málanna að leggja.  Tómas sem túlkaði alltaf fyrir okkur getur það ekki lengur svo nú kom hún Gossía með okkur og stóð hún sig alveg frábærlega.  Á fundinum var einhver þungur undirtónn og mennirnir býsna ákveðnir í að punda á okkur milljón spurningum sem við áttum oft erfitt með að svara.  Það sama gerðist í lok fundarins eins og að loknum öllum þeim fundum sem við höfum verið á með Pólverjunum að þeir umkringdu mig og Gossíu og ætluðu sko ekkert að leyfa henni að sleppa svo auðveldlega.  Sverrir laumaði sér út og ég reyndi að þoka mér nær dyrunum á salnum en mér fannst þetta verulega óþægilegt.  Trúnaðarmennirnir mínir Maríusz og Ireneusz björguðu okkur svo úr prísundinni og við náðum að kveðja í snatri og koma okkur út í bíl.  Á leiðinni heim spurði ég Gossíu hvað þetta “pani” þýðir sem þeir ávarpa mig alltaf með og þá þýðir það “frú” .   Þeir reyna semsagt alltaf að vera kurteisir kallarnir og ég er býsna upp með mér að vera kölluð frú – held að það fari mér bara vel.   

Framundan hjá mér í dag er að leita svara við þeim spurningum sem komu fram á fundinum í gær og snerta bæði einstaklinga og svo allan hópinn.  Við fengum meira að segja spurningar varðandi jólafríið en hver er nú farinn að hugsa svo langt?  Seinna í dag er svo að drífa sig í að pakka niður og fara í flug seinni partinn.  Ég ætla að vera hjá Kristínu og Þorra og það verður gaman að hitta þau aftur litli skinnin.

Hvað er verra en að vakna með geðveikan höfuðverk klukkan 6 á laugardagsmorgni án þess að hafa nokkuð til þess unnið?  Þá er dagurinn líka samasem ónýtur því erfitt er að útrýma þessum fjanda þó maður bryðji verkjatöflur í gríð og erg.  Við Frissi gerðum okkar venjulegu laugardagshreingerningu á meðan ég sagði höfuðverknum stríð á hendur.  Hann fór svo um hádegið upp í Egilsstaði og náði í Völu sem var á busaballi á Seyðisfirði í gærkvöldi.  Ég sendi Kamillu (sem er í pössun) og Sóleyju í sund og lagðist farlama aftur upp í rúm.  Náði að sofna smá stund og var heldur hressari þegar leið á daginn.  Ég var komin með pínulítið samviskubit þar sem ég hafði ekki rekið út nefið allan daginn og skuppum við því á stutta göngu seinni partinn.  Orkaði þó ekki nema labb um nýja hverfið hér fyrir neðan okkur og kirkjugarðinn en það er oft notalegt að rölta þar um.

Við fengum Völu heila heim úr busavikunni og af busaballinu, guði sé lof.  Ég er alltaf jafn yfir mig hneyksluð á þeirri staðreynd að skólameistari ME skuli alfarið þvo hendur sínar af skemmtanahaldi í skólanum og heldur því blákalt fram að nemendafélag ME komi skólanum ekkert við.  Þessu lýsti hann margsinnis yfir á fundi með foreldrum nýnema um síðustu helgi en þetta er þvert á það sem maður heyrir frá öðrum skólum.  Í eitt skipti, það var í febrúar á þessu ári, krafðist sýslumaðurinn á Seyðisfirði þess að fulltrúi frá skólanum væri á ballinu, miðar  voru eingöngu seldir í ME og eingöngu nemendum skólans.  Þá sagði skólameistari orðrétt að það hefði nú verið full langt gengið með þessum kröfum.   Nú er ekki lengur um neina ballstaði að ræða á Egilsstöðum þannig að busaballið var haldið á Seyðfirði í þetta skiptið.  Stjórn nemendafélagsins hefur fengið “einhvern” sem er orðinn tvítugur til þess að sækja um skemmtanaleyfi fyrir böllunum og hefur það auðveldlega fengist nema í þetta skipti í febrúar þegar ákveðin skilyrði voru sett.  Síðan ber stjórn nemendafélagsins, en í henni eru væntanlega 17-20 ára gamlir krakkar, ábyrgð á því að allt fari nú sómasamlega fram og ég verð að segja að ekki eru krakkaskinnin öfundsverð af því.  Hvað ef eitthvað alvarlegt gerðist nú þessum böllum og jafnvel engin fullorðin manneskja nálægt?

Á foreldarfundinum um síðustu helgi kom einmitt fram megn óánægja hjá viðstöddum með þetta fyrirkomulag en jafnframt sagði formaður foreldrafélagsins að það beitti sér af öllu afli fyrir því að þessu yrði  breytt þannig að hugsanlega sjáum við fram á breytingar í vetur.  Það olli mér vonbrigðum að sýslumaður virðist ekki hafa sett skilyrði vegna busaballsins í gærkvöldi, a.m.k. sagði Vala að enginn fulltrúi skólans hefði verið á staðnum.  Kornungir krakkar af hinum þéttbýlisstöðunum hafa í gegnum tíðina flykkst á busaballið, langflestir virðast komast inn og ástandið á liðinu eftir því.  En það þýðir víst lítið að þusa út í loftið, hægt er kanna málið nánar, bretta upp ermar og skrifa bréf  til þeirra sem haft geta áhrif.  Semsagt gera eitthvað í málinu en ekki bara tuða og nöldra í eigin barm.